Binnen anderhalve week na de verschijning zijn al meer dan honderd exemplaren verkocht. Een bijzondere mijlpaal, vertelt Laura. “Ik heb het boek zelf uitgegeven, dus ik wist niet wat ik kon verwachten. Dat het zo snel zo goed ontvangen zou worden, had ik niet durven dromen.”

Vijftien jaar in de greep van angst

Laura leefde jarenlang met emetofobie. Die angst ging volgens haar veel verder dan alleen de angst voor overgeven. “Het beïnvloedde mijn hele leven. Uiteindelijk ben ik er volledig uitgekomen, maar de weg daarnaartoe was lang en intensief.” Ruim een jaar werkte ze aan haar boek. Daarin beschrijft ze niet alleen haar diepste gevoelens en ervaringen, maar ook hoe ze stap voor stap de regie over haar leven terugvond.

“Het is een rauw en eerlijk verhaal geworden. Ik wil laten zien dat je niet de rest van je leven gevangen hoeft te blijven in angst. Er is een weg uit.”

Meer dan alleen een boek

Het boek is niet alleen bedoeld voor mensen met emetofobie. Ook mensen die worstelen met angststoornissen of paniekaanvallen zullen veel herkennen in haar verhaal. Laura merkte dat er nog weinig praktische informatie beschikbaar is voor mensen met emetofobie. Daarom besloot ze haar ervaringen te bundelen én anderen actief te gaan helpen.

Sinds 2021 bouwde ze het platform Emetofobie.nl op. Via haar website en socialmediakanalen deelt ze informatie, ervaringen en begeleiding voor mensen die vastlopen door hun angst.

“Veel mensen met emetofobie lopen vast in reguliere trajecten. De theorie stopt vaak waar de dagelijkse strijd begint. Ik heb dat zelf ook ervaren. Daarom wilde ik juist die ontbrekende schakel bieden.” Als gespecialiseerd coach begeleidt ze inmiddels mensen uit heel Nederland. Daarbij combineert ze haar professionele kennis met vijftien jaar eigen ervaring.

Taboe doorbreken

Met haar boek hoopt Laura vooral meer begrip en erkenning te creëren. “Emetofobie is een onderwerp waar je niet zomaar over praat op een verjaardag. Er rust nog steeds een groot taboe op angst, paniek en specifiek emetofobie. Terwijl wereldwijd miljoenen mensen hiermee leven.” Volgens Laura groeit het aantal jongeren dat met emetofobie kampt. Toch blijft het onderwerp vaak onzichtbaar door schaamte en onbegrip. Juist daarom besloot ze haar verhaal openbaar te maken.

“Ik wilde anderen erkenning, troost en hoop geven. Als mijn verhaal ervoor zorgt dat iemand zich minder alleen voelt of de stap durft te zetten richting hulp, dan is mijn missie geslaagd.”

Met Ik geef mij over hoopt de Bodegraafse schrijfster niet alleen haar lezers te raken, maar ook het gesprek over angststoornissen en emetofobie verder op gang te brengen. Een onderwerp dat volgens haar veel vaker besproken mag worden.

Bestel hier het nieuwe boek: https://emetofobie.nl/boek

Het bericht Bodegraafse Laura Louise schrijft openhartig boek over emetofobie: ‘Er is een weg uit’ verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Met de stap naar Amerika komt een langgekoesterde droom uit voor Ocean, die de afgelopen jaren veel tijd en energie heeft geïnvesteerd in zijn sportieve ontwikkeling. Momenteel woont hij in Bodegraven en volgt hij onderwijs aan het Leonardo College in Leiden. Vanaf september combineert hij zijn middelbare schoolopleiding met een intensief honkbalprogramma in de Verenigde Staten. Ocean is geen onbekende binnen de Nederlandse honkbalwereld. Al op jonge leeftijd speelde hij bij Neptunus, een vereniging die bekendstaat om haar sterke jeugdopleiding. Later maakte hij de overstap naar Amsterdam Pirates, waar hij uitkomt op hoog jeugdniveau. Daarnaast bouwde hij via zijn sociale media-kanalen een groeiende achterban op door video’s van trainingen, wedstrijden en zijn persoonlijke honkbalreis te delen.

Ook internationaal wist de Bodegraver aandacht te trekken. Zo heeft hij met zijn team de 2e plaats bereikt tijdens de 2025 Junior Leage Europe-Africa regionals en een 3e plaats tijden Pony League in Praag. De afgelopen winter heeft hij deelgenomen aan de Tenerife Winter League en het All Star Camp. Voorafgaand aan zijn vertrek staat er ook nog een meerdaags toernooi in Dortmund gepland. Ook Amerika is geen onbekend terrein voor hem. Op 13 jarige leeftijd was hij reeds in Houston Texas aan het trainen en werd hij beoordeelt op zijn kennis en kunde door de befaamde

Texaanse Banditos Baseball organisatie.

Voor Ocean betekent de verhuizing een unieke kans om zich verder te ontwikkelen, zowel op sportief als op academisch vlak. De komende weken staan in het teken van de laatste voorbereidingen op zijn vertrek. Daarna wacht een nieuw leven aan de andere kant van de oceaan, waar hij zijn talent verder hoopt uit te bouwen.

Familie, vrienden en honkbalgenoten zullen hem straks op afstand moeten volgen, maar in Bodegraven overheerst vooral trots. Met zijn overstap naar Massachusetts laat Ocean Wigchert zien dat doorzettingsvermogen, ambitie en hard werken kunnen leiden tot bijzondere kansen.

“Dit is een kans waar veel jonge honkballers van dromen,” aldus betrokkenen uit zijn omgeving. “Dat Ocean deze mogelijkheid heeft gekregen is een prachtige beloning voor zijn inzet van de afgelopen jaren.”

Per 1 september begint voor de jonge Bodegraver een avontuur dat zomaar eens de eerste stap kan zijn naar een succesvolle internationale honkbalcarrière.

Het bericht Bodegraafs honkbaltalent Ocean Wigchert zet grote stap naar Amerika! verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Iedere aflevering draait om één ondernemer. Samen met Sinterklaas en de Pieten ontstaat een verrassend en humoristisch verhaal, waarbij het bedrijf op een leuke en natuurlijke manier onderdeel wordt van het avontuur. Geen traditionele reclame, maar branded entertainment waar jong en oud met plezier naar kijkt. Natuurlijk bewaren we het concept dat een pakje verstopt ligt in de aflevering.

Een unieke manier om op te vallen

Het Rebo Pakjes Journaal wordt gepubliceerd via de kanalen van Rebonieuws en is speciaal ontwikkeld om lokale ondernemers op een originele manier onder de aandacht te brengen tijdens de gezelligste periode van het jaar.

Deelnemende ondernemers ontvangen onder andere:

• Een hoofdrol in één aflevering van het Rebo Pakjes Journaal;
• Professionele video-opnames
• Publicatie op Rebonieuws.nl;
• Een unieke video die ook op de eigen socialmediakanalen gebruikt kan worden.

Interesse?

Ben jij ondernemer in Bodegraven-Reeuwijk en lijkt het je leuk om samen met Sinterklaas en de Pieten een hoofdrol te spelen in het Rebo Pakjes Journaal? Vraag dan vrijblijvend de informatiebrochure aan via info@rebonieuws.nl of stuur ons een bericht via onze socialmediakanalen.

Eén avontuur. Eén hoofdrol. Eén unieke kans om jouw bedrijf op een verrassende manier in de spotlight te zetten!

Het bericht Word jij dé ondernemer van een aflevering van het Rebo Pakjes Journaal verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

De dag begon al vroeg. Om vijf uur ging de wekker en na een laatste ontbijt werden de voedingsspullen aan boord van de begeleidingsboot gebracht. Even later klonk het startschot. Of eigenlijk: eerst de natuur. “Een paar seconden voor de start was er bliksem en donder. Dat maakte het meteen een magisch begin. Door de regen verdween het eerste herkenningspunt direct uit zicht, maar het water voelde heerlijk.”

Kilometer voor kilometer

De eerste uren verliepen soepel. Elke twintig minuten kreeg Madeline vanaf de begeleidingsboot eten en drinken aangereikt. Ondertussen brak de zon door en genoot ze van het uitzicht over het Meer van Zürich. Zelfs voor een grapje was nog ruimte. Toen ze haar schipper vroeg of hij zelf ook zwom, antwoordde hij lachend: “Nee, jullie zijn hartstikke gek.”

Halverwege begon haar lichaam echter steeds meer signalen af te geven. Haar schouders en spieren rondom haar oksels werden zwaar. Toch voelde ze zich op dat moment juist sterker dan ooit.

“Ik dacht: ik ben dit gewoon aan het doen. Ik kreeg kippenvel toen mijn begeleiders alle aanmoedigingen voorlazen die ondertussen binnenkwamen. Op dat moment dacht ik ook aan de mensen voor wie ik zwem en aan alle kinderen die Stichting Clownszaken een glimlach probeert terug te geven.”

‘Opgeven was geen optie’

Na ongeveer achttien kilometer veranderde de tocht in een ware uitputtingsslag. De voorspelde tegenwind stak op, het water werd ruwer en eten en drinken ging steeds moeilijker.

“Mijn schouders deden ontzettend veel pijn. Ik kon alleen nog maar aan één kant ademhalen en zelfs even op mijn rug drijven lukte nauwelijks door de golven. De boot werd steeds mijn kant opgeduwd, terwijl ik die absoluut niet mocht aanraken.”

De laatste kilometers telde ze af in blokken van vijfhonderd meter.

“Mijn neus deed pijn van al het water dat ik binnenkreeg en soms moest ik kokhalzen. Toen realiseerde ik me dat mensen die op de vlucht zijn deze oversteek niet vrijwillig maken. Voor hen gaat het om veiligheid. Die gedachte gaf mij de kracht om door te zwemmen.”

Meer dan een sportprestatie

Na ruim 26 kilometer bereikte Madeline de finish. Een emotioneel moment, vertelt ze.

“Nu ik erop terugkijk, word ik er weer emotioneel van. Ik heb het gewoon gedaan. Voor mij was dit veel meer dan een zwemtocht. Het was een oefening in zelfoverstijging: niet beter willen zijn dan een ander, maar het beste uit jezelf halen.”

Met haar prestatie heeft Madeline niet alleen een bijzondere sportieve mijlpaal bereikt, maar ook veel aandacht gevraagd voor Stichting Clownszaken. De stichting bezoekt vluchtelingenkampen om kinderen, die vaak traumatische ervaringen hebben meegemaakt, weer even kind te laten zijn met muziek, spel en humor.

De actie heeft inmiddels al een mooi bedrag opgeleverd. Doneren is nog steeds mogelijk. De stichting laat op een later moment zien hoe de opbrengst wordt ingezet om kinderen in vluchtelingenkampen weer een glimlach te bezorgen.

Het bericht Reeuwijkse Madeline trotseert Meer van Zürich voor Stichting Clownszaken verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Omdat ouders vonden dat zijn afscheid niet zomaar voorbij mocht gaan, besloten zij zelf een groot afscheidsfeest te organiseren. Met veel kinderen, ouders, verrassingen en vooral heel veel waardering werd het een afscheid om niet snel te vergeten.

Het werd misschien een iets groter feest dan gebruikelijk, maar soms zegt de grootte van een afscheid precies genoeg over de plek die iemand achterlaat.

Voor de ouders en kinderen staat één ding in ieder geval vast: meester Robert vertrekt dan misschien van de Da Costaschool, maar hij laat een onuitwisbare indruk achter.

Ingezonden bericht

Het bericht Groots afscheid voor meester Robert van de Da Costaschool verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Annette weet dat het een zware beproeving wordt. “Het is een lange en eenzame tocht. Onderweg kom je jezelf ongetwijfeld een paar keer tegen.” Daarbij heeft ze weinig invloed op de omstandigheden. “Wind en golven heb je niet voor het uitzoeken. Ik hoop stiekem dat de weergoden ons die dag gunstig gezind zijn en de wind laten liggen,” zegt ze met een glimlach. Om straks goed voorbereid aan de start te verschijnen, staan haar weekenden volledig in het teken van lange trainingen. Tijdens die uren in het open water ontdekt ze niet alleen hoe haar lichaam reageert op de afstand, maar ook wat eten en drinken onderweg met haar doet. “Dat hoort allemaal bij de voorbereiding.”

Een persoonlijke motivatie

De actie raakt Annette diep. In 2024 verloor zij haar vader aan de gevolgen van Lewy Body-dementie, een ingrijpende vorm van dementie met kenmerken van zowel Alzheimer als Parkinson. Zeven jaar lang zag zij hoe de ziekte langzaam steeds meer van hem afnam. Ook binnen haar familie zijn de gevolgen van hersenaandoeningen zichtbaar. Haar tante leeft met Alzheimer en een neef liep enkele jaren geleden ernstig hersenletsel op na een verkeersongeval.

“Je beseft pas echt wat een hersenaandoening betekent als je het van dichtbij meemaakt. Niet alleen voor degene die ziek is, maar ook voor iedereen eromheen. Daarom wil ik iets terugdoen en bijdragen aan onderzoek en betere zorg.”

Met haar deelname aan Swim4Brains hoopt Annette zoveel mogelijk geld op te halen voor de Hersenstichting, die zich inzet voor onderzoek naar hersenaandoeningen en een betere kwaliteit van leven voor patiënten en hun naasten. Ruim vier miljoen Nederlanders hebben te maken met een aandoening aan de hersenen.

Zwemmen zit al een leven lang in haar bloed

Wie Annette kent, weet dat zwemmen altijd een belangrijk onderdeel van haar leven is geweest. Ze groeide op in Bodegraven, op steenworp afstand van zwembad De Kuil. Samen met haar broer en zus werd ze al op jonge leeftijd lid van zwem- en waterpolovereniging BZ&PC.

“Ik heb thuis nog een schoenendoos vol medailles staan,” vertelt ze lachend. “Toen ik een jaar of tien was, deed ik zelfs mee aan de voorrondes van het Nederlands kampioenschap.”

Later gaf ze zeventien jaar lang zwemles aan jonge kinderen. Sinds mei 2025 werkt ze als receptioniste en administratief medewerkster bij Belisol in Leiden, maar haar liefde voor het zwemmen is nooit verdwenen. Tegenwoordig heeft ze zich volledig toegelegd op het openwaterzwemmen.

Trainen voor de zwaarste uitdaging

De oversteek van het IJsselmeer vraagt om een intensieve voorbereiding. Drie tot vier keer per week ligt Annette in zwembad De Zijl in Leiden om haar conditie op peil te houden. Daarnaast maakt ze vrijwel ieder weekend lange trainingen in open water. Sessies van vier tot soms wel vijf uur zijn eerder regel dan uitzondering. “Je lichaam moet wennen aan zulke afstanden, maar ook aan de omstandigheden in open water. Stroming, temperatuur en golven maken het totaal anders dan zwemmen in een zwembad.”

Dat haar trainingen hun vruchten afwerpen, bewees Annette vorig jaar al. In 2025 eindigde ze als derde in het landelijke Open Water Circuit in de categorie Masters (55-59 jaar).

Samen naar de overkant

Tijdens de oversteek staat Annette er niet alleen voor. Ze wordt begeleid door een supportboot en zwemt met een eigen safety buoy voor de veiligheid. Daarnaast krijgt ze coaching van Clara Groenhorst lid van TTB Bodegraven. Clara neemt later dit jaar zelf deel aan het WK Ironman en begeleidt Annette onder meer op het gebied van training en voeding. “Bij zo’n lange afstand is voeding minstens zo belangrijk als de kilometers die je maakt. Clara heeft veel ervaring met duursport en helpt mij enorm tijdens de voorbereiding.”

De mooiste beloning

Hoewel het uitzwemmen van de 22 kilometer een enorme prestatie zou zijn, kijkt Annette vooral uit naar het moment waarop ze de finish bereikt. Daar hopen haar grootste supporters haar op te wachten: haar zoons, haar moeder, haar zus die speciaal uit Malta overkomt, haar broer en schoonzus en hopelijk veel vrienden en bekenden.

“Dat zijn de mensen die mij door de moeilijke momenten heen helpen. Alleen al de gedachte dat zij daar staan, geeft mij extra motivatie.”

Helpen kan nog steeds

Met haar zwemtocht wil Annette een zo hoog mogelijk bedrag ophalen voor de Hersenstichting. Iedere donatie, groot of klein, draagt bij aan onderzoek naar hersenaandoeningen en betere zorg voor mensen die hiermee te maken krijgen.

Wie Annette wil steunen, kan een bijdrage doen via haar actiepagina:
www.swim4brains.nl/s/4qVnWn

“Elke bijdrage helpt. Uiteindelijk zwem ik niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die dagelijks de gevolgen van een hersenaandoening ervaart.”

Het bericht Bodegraafse Annette Spies zwemt 22 kilometer over het IJsselmeer: “Ik zwem voor iedereen die met een hersenaandoening te maken heeft” verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Voor Madeline is zwemmen al jarenlang veel meer dan een sport. “Voor mij is zwemmen pure ontspanning”, vertelt ze. “Juist daarom raakt het me dat voor zoveel vluchtelingen water iets totaal anders betekent. Waar ik het water in ga om tot rust te komen, maken zij dezelfde afstand uit pure wanhoop. Voor hen staat een oversteek niet voor ontspanning, maar voor angst, onzekerheid en hoop op een veilige toekomst.”

Dat contrast liet haar niet meer los. Daarom besloot ze haar sportieve uitdaging te verbinden aan Stichting Clownszaken, waar ze zelf als vrijwillig penningmeester actief is. De stichting bezoekt vluchtelingenkampen met professionele clowns die kinderen, vaak getraumatiseerd door alles wat zij hebben meegemaakt, weer even kind laten zijn.

“Wij kijken niet naar een vluchteling, maar naar het kind dat voor ons staat”, legt Madeline uit. “Clown Pluk brengt magie, muziek en spel. Even verdwijnen de zorgen naar de achtergrond en ontstaat er ruimte om te lachen. Dat lijkt misschien iets kleins, maar voor kinderen die voortdurend in de overlevingsstand staan is ontspanning ontzettend belangrijk.”

Met haar zwemtocht wil Madeline ervoor zorgen dat deze bezoeken mogelijk blijven. “Ik zwem een afstand die zij noodgedwongen afleggen, zodat Stichting Clownszaken de lach kan terugbrengen die zij onderweg zijn verloren.”

De uitdaging zelf is allesbehalve eenvoudig. Op 19 juli zwemt Madeline solo de volledige 26 kilometer over het Meer van Zürich tijdens de Sri Chinmoy Marathon-Schwimmen. De tocht wordt georganiseerd onder veilige omstandigheden, met een begeleidingsboot en medische ondersteuning. Dat maakt het volgens haar des te belangrijker om stil te staan bij de werkelijkheid van vluchtelingen die dezelfde afstand vaak zonder enige bescherming moeten afleggen.

De wedstrijd is vernoemd naar Sri Chinmoy, een spiritueel leraar die geloofde in ‘zelfoverstijging’: het voortdurend verleggen van je eigen fysieke en mentale grenzen. Die gedachte spreekt Madeline enorm aan.

“Het gaat niet om winnen van anderen, maar om het beste uit jezelf halen. Dat past heel goed bij mij. Natuurlijk wil ik die 26 kilometer uitzwemmen, maar het doel is groter dan alleen de finish.”

Naast haar zwemtrainingen is Madeline ook actief in een heel andere sport. Ze beoefent luchtacrobatiek op hoog niveau en behaalde onlangs goud tijdens het Nederlands kampioenschap. Daarmee plaatste ze zich voor het wereldkampioenschap. Over haar act wil ze nog niet veel verklappen. “Die blijft voorlopig nog even geheim”, zegt ze lachend.

De voorbereidingen op de zwemtocht zijn inmiddels in volle gang. Via haar sociale media deelt Madeline regelmatig trainingsbeelden, uitdagingen en een kijkje achter de schermen. Zo hoopt ze niet alleen mensen mee te nemen in haar bijzondere avontuur, maar ook zoveel mogelijk geld op te halen voor Stichting Clownszaken.

“Als ik met mijn zwemtocht kan bijdragen aan één glimlach van een kind dat zoveel heeft meegemaakt, dan is iedere trainingskilometer de moeite waard.”

Wie Madeline wil steunen of haar voorbereidingen wil volgen, kan terecht op haar website: www.luchtacrobatiek.com. Via de website is ook meer informatie te vinden over haar actie en de mogelijkheid om een donatie te doen.

Het bericht Reeuwijkse Madeline Geenen zwemt 26 kilometer voor de lach van een vluchtelingenkind verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Van kleine veranderingen naar intensieve zorg

In de eerste jaren na de diagnose ging het vooral om kleine dingen. Haar vader had hulp nodig bij het strikken van zijn veters of het dichtknopen van een overhemd. Langzaam maar zeker werd de ziekte echter steeds meer onderdeel van het dagelijks leven van het gezin. Vooral de laatste jaren van het leven van haar vader maakten diepe indruk op Merel. Naast de lichamelijke klachten kreeg hij ook te maken met parkinsondementie. Hij had moeite met plannen, overzicht houden en het uitvoeren van meerdere taken tegelijk. Ook namen zijn denkvermogen, spraak en reactiesnelheid af en had hij last van hallucinaties en stemmingswisselingen. “Alles bij elkaar was het een uitputtingsslag”, vertelt Merel. “Niet alleen voor mijn vader, maar zeker ook voor mijn moeder, die naast haar werk 24 uur per dag mantelzorger was.”

Leven in het teken van Parkinson

Ook Merel zelf hielp mee in de zorg voor haar vader. Zonder dat ze het direct doorhad, begon haar leven steeds meer om zijn ziekte heen te draaien. “Het voelde vanzelfsprekend om te helpen. Ik plande mijn leven bijna ongemerkt om de ziekte van mijn vader heen en deed dat met veel liefde. Pas na zijn overlijden besefte ik hoeveel impact zijn ziekte op mij had gehad.” Het wegvallen van de zorgtaak zorgde voor een gevoel van leegte. Ze merkte pas later hoeveel stress en spanning er jarenlang op de achtergrond aanwezig waren geweest. “Jarenlang zorgde het geluid van sirenes voor een stressreactie. Onbewust had ik altijd het gevoel dat een ambulance onderweg was naar mijn vader. Pas ongeveer een jaar na zijn overlijden realiseerde ik me dat ik dat gevoel niet meer had.”

Vier dagen wandelen voor een persoonlijk doel

Vier jaar na het overlijden van haar vader is haar drang om iets voor hem te betekenen niet verdwenen. Daarom besloot Merel haar deelname aan de Nijmeegse Vierdaagse te koppelen aan een sponsoractie voor ParkinsonNederland. “Mijn inzet voor ParkinsonNederland voelt als een mooie manier om die betrokkenheid een nieuwe bestemming te geven. Ik kan er niet meer voor mijn vader zijn, maar ik kan me wel inzetten voor andere mensen die met deze ziekte te maken hebben.”

De voorbereiding op de Vierdaagse is intensief. Waar ze in het begin na twaalf kilometer nog strompelend thuiskwam, loopt ze inmiddels zonder problemen dertig kilometer. Tot nu toe heeft ze al zo’n 470 kilometer getraind en de zwaarste trainingsweken moeten nog komen. Toch krijgt ze veel energie van de uitdaging en alles wat de actie teweegbrengt.

Verbondenheid door haar verhaal te delen

Merel is verrast door alle reacties en donaties die ze heeft ontvangen. Niet alleen familie, vrienden en collega’s leven mee, ook mensen die zij nauwelijks kent, deelden hun persoonlijke verhalen over ziekte, mantelzorg en verlies. “Dat heeft me echt geraakt. Het laat zien hoeveel mensen op de een of andere manier met dit onderwerp verbonden zijn.” Het delen van haar verhaal heeft volgens haar gezorgd voor mooie gesprekken en een gevoel van verbondenheid.

Tijdens haar wandelingen denkt ze regelmatig aan haar vader. “Ik vraag me vaak af wat hij hiervan zou vinden. Ik denk dat hij zou lachen en mij voor gek zou verklaren dat ik vier keer veertig kilometer ga lopen. Maar ik weet ook zeker dat hij heel trots zou zijn.”

Een boodschap voor anderen

Met haar sponsoractie hoopt Merel niet alleen geld op te halen voor onderzoek en betere zorg, maar ook meer aandacht te vragen voor de impact van Parkinson op patiënten en hun familie. Uit eigen ervaring weet ze hoe belangrijk betrokkenheid van anderen kan zijn. “Een beetje extra aandacht, geduld en een luisterend oor kunnen voor iemand met Parkinson en hun naasten een wereld van verschil maken.”

Voor Merel is de Nijmeegse Vierdaagse daarom veel meer dan een sportieve uitdaging. Het is een eerbetoon aan haar vader, een manier om iets terug te doen voor anderen die met Parkinson te maken hebben en een boodschap om als samenleving betrokken te blijven bij mensen die dagelijks met deze ziekte leven.

Hoe kunnen mensen een bijdrage leveren aan jouw sponsoractie?

Op mijn actiepagina kunnen mensen een bijdragen leveren. Elk bedrag, groot of klein, helpt ons om de ziekte van Parkinson een stap voor te blijven!

Het bericht Bodegraafse Merel (27) loopt Vierdaagse voor haar vader en ParkinsonNederland verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

“Eigenlijk gingen we op kleine vissen, vooral baars, vissen omdat het seizoen net begonnen is,” vertelt Joeri. “We hadden er eentje gevangen, maar verder beet er weinig. Totdat er ineens een flinke klap op de hengel kwam.”

Wat volgde was een stevige strijd. Met een relatief lichte hengel probeerden de twee vissers de gigantische vis onder controle te krijgen. “We zijn zeker een half uur bezig geweest om hem binnen te halen. Het was spannend of het überhaupt zou lukken, want zo’n meerval weegt al snel rond de 20 kilo.”

Uiteindelijk lukte het om de enorme vis in het bootje te krijgen. De vangst vond plaats in de Oude Rijn, in de buurt van het voormalige terrein van Bunnik richting Nieuwerbrug, waar tegenwoordig woningen staan.

De meerval is een opvallende verschijning in Nederlandse wateren. Het is de grootste zoetwatervis van Nederland en kan meerdere meters lang worden. De vis staat bekend om zijn enorme bek en lange ‘snorharen’, waarmee hij prooien opspoort. Hoewel meervallen vroeger zeldzaam waren, worden ze de laatste jaren steeds vaker gespot in Nederlandse rivieren en plassen.

Het bericht Joeri vangt meerval van 1,50 meter in Oude Rijn bij Bodegraven verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

De racecarrière van Rick begon nog niet zo lang geleden. Wat startte als een dagje circuit rijden met familie, groeide al snel uit tot serieuze ambities. “Dat smaakte naar meer,” vertelt Rick. Samen met zijn broer, zwager en vader behaalde hij vorig jaar in juli zijn racelicentie.

Snelle ontwikkeling

Na zijn eerste ervaringen ging het snel. Rick begon met testen in een BMW 240i en schreef zich in voor de BMW Cup in Nederland. Daar presteerde hij beter dan verwacht, wat leidde tot nieuwe kansen.

Al snel volgden testdagen in een Porsche, waarbij hij opnieuw indruk wist te maken. Het team waar hij voor rijdt had zich inmiddels al aangemeld voor de GT Europe Cup, een competitie waarin zowel beginnende als professionele coureurs actief zijn.

Eerste races in Europa

Samen met het team werd besloten om de eerste races mee te rijden om ervaring op te doen en te kijken hoe het niveau ligt. Dat resulteerde in zijn debuut in Portimão, een bekend circuit in Portugal.

Met deze stap zet Rick een mooie volgende fase in zijn nog jonge racecarrière. De ambitie is duidelijk: blijven groeien en zich verder ontwikkelen op internationaal niveau. De komende periode staan er meer races op het programma, waarin Rick zich verder wil laten zien.

Het bericht Bodegraver Rick van Zijverden maakt debuut in GT Europe Cup met Porsche verscheen eerst op Rebonieuws.nl.