Voor Madeline is zwemmen al jarenlang veel meer dan een sport. “Voor mij is zwemmen pure ontspanning”, vertelt ze. “Juist daarom raakt het me dat voor zoveel vluchtelingen water iets totaal anders betekent. Waar ik het water in ga om tot rust te komen, maken zij dezelfde afstand uit pure wanhoop. Voor hen staat een oversteek niet voor ontspanning, maar voor angst, onzekerheid en hoop op een veilige toekomst.”

Dat contrast liet haar niet meer los. Daarom besloot ze haar sportieve uitdaging te verbinden aan Stichting Clownszaken, waar ze zelf als vrijwillig penningmeester actief is. De stichting bezoekt vluchtelingenkampen met professionele clowns die kinderen, vaak getraumatiseerd door alles wat zij hebben meegemaakt, weer even kind laten zijn.

“Wij kijken niet naar een vluchteling, maar naar het kind dat voor ons staat”, legt Madeline uit. “Clown Pluk brengt magie, muziek en spel. Even verdwijnen de zorgen naar de achtergrond en ontstaat er ruimte om te lachen. Dat lijkt misschien iets kleins, maar voor kinderen die voortdurend in de overlevingsstand staan is ontspanning ontzettend belangrijk.”

Met haar zwemtocht wil Madeline ervoor zorgen dat deze bezoeken mogelijk blijven. “Ik zwem een afstand die zij noodgedwongen afleggen, zodat Stichting Clownszaken de lach kan terugbrengen die zij onderweg zijn verloren.”

De uitdaging zelf is allesbehalve eenvoudig. Op 19 juli zwemt Madeline solo de volledige 26 kilometer over het Meer van Zürich tijdens de Sri Chinmoy Marathon-Schwimmen. De tocht wordt georganiseerd onder veilige omstandigheden, met een begeleidingsboot en medische ondersteuning. Dat maakt het volgens haar des te belangrijker om stil te staan bij de werkelijkheid van vluchtelingen die dezelfde afstand vaak zonder enige bescherming moeten afleggen.

De wedstrijd is vernoemd naar Sri Chinmoy, een spiritueel leraar die geloofde in ‘zelfoverstijging’: het voortdurend verleggen van je eigen fysieke en mentale grenzen. Die gedachte spreekt Madeline enorm aan.

“Het gaat niet om winnen van anderen, maar om het beste uit jezelf halen. Dat past heel goed bij mij. Natuurlijk wil ik die 26 kilometer uitzwemmen, maar het doel is groter dan alleen de finish.”

Naast haar zwemtrainingen is Madeline ook actief in een heel andere sport. Ze beoefent luchtacrobatiek op hoog niveau en behaalde onlangs goud tijdens het Nederlands kampioenschap. Daarmee plaatste ze zich voor het wereldkampioenschap. Over haar act wil ze nog niet veel verklappen. “Die blijft voorlopig nog even geheim”, zegt ze lachend.

De voorbereidingen op de zwemtocht zijn inmiddels in volle gang. Via haar sociale media deelt Madeline regelmatig trainingsbeelden, uitdagingen en een kijkje achter de schermen. Zo hoopt ze niet alleen mensen mee te nemen in haar bijzondere avontuur, maar ook zoveel mogelijk geld op te halen voor Stichting Clownszaken.

“Als ik met mijn zwemtocht kan bijdragen aan één glimlach van een kind dat zoveel heeft meegemaakt, dan is iedere trainingskilometer de moeite waard.”

Wie Madeline wil steunen of haar voorbereidingen wil volgen, kan terecht op haar website: www.luchtacrobatiek.com. Via de website is ook meer informatie te vinden over haar actie en de mogelijkheid om een donatie te doen.

Het bericht Reeuwijkse Madeline Geenen zwemt 26 kilometer voor de lach van een vluchtelingenkind verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Van kleine veranderingen naar intensieve zorg

In de eerste jaren na de diagnose ging het vooral om kleine dingen. Haar vader had hulp nodig bij het strikken van zijn veters of het dichtknopen van een overhemd. Langzaam maar zeker werd de ziekte echter steeds meer onderdeel van het dagelijks leven van het gezin. Vooral de laatste jaren van het leven van haar vader maakten diepe indruk op Merel. Naast de lichamelijke klachten kreeg hij ook te maken met parkinsondementie. Hij had moeite met plannen, overzicht houden en het uitvoeren van meerdere taken tegelijk. Ook namen zijn denkvermogen, spraak en reactiesnelheid af en had hij last van hallucinaties en stemmingswisselingen. “Alles bij elkaar was het een uitputtingsslag”, vertelt Merel. “Niet alleen voor mijn vader, maar zeker ook voor mijn moeder, die naast haar werk 24 uur per dag mantelzorger was.”

Leven in het teken van Parkinson

Ook Merel zelf hielp mee in de zorg voor haar vader. Zonder dat ze het direct doorhad, begon haar leven steeds meer om zijn ziekte heen te draaien. “Het voelde vanzelfsprekend om te helpen. Ik plande mijn leven bijna ongemerkt om de ziekte van mijn vader heen en deed dat met veel liefde. Pas na zijn overlijden besefte ik hoeveel impact zijn ziekte op mij had gehad.” Het wegvallen van de zorgtaak zorgde voor een gevoel van leegte. Ze merkte pas later hoeveel stress en spanning er jarenlang op de achtergrond aanwezig waren geweest. “Jarenlang zorgde het geluid van sirenes voor een stressreactie. Onbewust had ik altijd het gevoel dat een ambulance onderweg was naar mijn vader. Pas ongeveer een jaar na zijn overlijden realiseerde ik me dat ik dat gevoel niet meer had.”

Vier dagen wandelen voor een persoonlijk doel

Vier jaar na het overlijden van haar vader is haar drang om iets voor hem te betekenen niet verdwenen. Daarom besloot Merel haar deelname aan de Nijmeegse Vierdaagse te koppelen aan een sponsoractie voor ParkinsonNederland. “Mijn inzet voor ParkinsonNederland voelt als een mooie manier om die betrokkenheid een nieuwe bestemming te geven. Ik kan er niet meer voor mijn vader zijn, maar ik kan me wel inzetten voor andere mensen die met deze ziekte te maken hebben.”

De voorbereiding op de Vierdaagse is intensief. Waar ze in het begin na twaalf kilometer nog strompelend thuiskwam, loopt ze inmiddels zonder problemen dertig kilometer. Tot nu toe heeft ze al zo’n 470 kilometer getraind en de zwaarste trainingsweken moeten nog komen. Toch krijgt ze veel energie van de uitdaging en alles wat de actie teweegbrengt.

Verbondenheid door haar verhaal te delen

Merel is verrast door alle reacties en donaties die ze heeft ontvangen. Niet alleen familie, vrienden en collega’s leven mee, ook mensen die zij nauwelijks kent, deelden hun persoonlijke verhalen over ziekte, mantelzorg en verlies. “Dat heeft me echt geraakt. Het laat zien hoeveel mensen op de een of andere manier met dit onderwerp verbonden zijn.” Het delen van haar verhaal heeft volgens haar gezorgd voor mooie gesprekken en een gevoel van verbondenheid.

Tijdens haar wandelingen denkt ze regelmatig aan haar vader. “Ik vraag me vaak af wat hij hiervan zou vinden. Ik denk dat hij zou lachen en mij voor gek zou verklaren dat ik vier keer veertig kilometer ga lopen. Maar ik weet ook zeker dat hij heel trots zou zijn.”

Een boodschap voor anderen

Met haar sponsoractie hoopt Merel niet alleen geld op te halen voor onderzoek en betere zorg, maar ook meer aandacht te vragen voor de impact van Parkinson op patiënten en hun familie. Uit eigen ervaring weet ze hoe belangrijk betrokkenheid van anderen kan zijn. “Een beetje extra aandacht, geduld en een luisterend oor kunnen voor iemand met Parkinson en hun naasten een wereld van verschil maken.”

Voor Merel is de Nijmeegse Vierdaagse daarom veel meer dan een sportieve uitdaging. Het is een eerbetoon aan haar vader, een manier om iets terug te doen voor anderen die met Parkinson te maken hebben en een boodschap om als samenleving betrokken te blijven bij mensen die dagelijks met deze ziekte leven.

Hoe kunnen mensen een bijdrage leveren aan jouw sponsoractie?

Op mijn actiepagina kunnen mensen een bijdragen leveren. Elk bedrag, groot of klein, helpt ons om de ziekte van Parkinson een stap voor te blijven!

Het bericht Bodegraafse Merel (27) loopt Vierdaagse voor haar vader en ParkinsonNederland verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

“Eigenlijk gingen we op kleine vissen, vooral baars, vissen omdat het seizoen net begonnen is,” vertelt Joeri. “We hadden er eentje gevangen, maar verder beet er weinig. Totdat er ineens een flinke klap op de hengel kwam.”

Wat volgde was een stevige strijd. Met een relatief lichte hengel probeerden de twee vissers de gigantische vis onder controle te krijgen. “We zijn zeker een half uur bezig geweest om hem binnen te halen. Het was spannend of het überhaupt zou lukken, want zo’n meerval weegt al snel rond de 20 kilo.”

Uiteindelijk lukte het om de enorme vis in het bootje te krijgen. De vangst vond plaats in de Oude Rijn, in de buurt van het voormalige terrein van Bunnik richting Nieuwerbrug, waar tegenwoordig woningen staan.

De meerval is een opvallende verschijning in Nederlandse wateren. Het is de grootste zoetwatervis van Nederland en kan meerdere meters lang worden. De vis staat bekend om zijn enorme bek en lange ‘snorharen’, waarmee hij prooien opspoort. Hoewel meervallen vroeger zeldzaam waren, worden ze de laatste jaren steeds vaker gespot in Nederlandse rivieren en plassen.

Het bericht Joeri vangt meerval van 1,50 meter in Oude Rijn bij Bodegraven verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

De racecarrière van Rick begon nog niet zo lang geleden. Wat startte als een dagje circuit rijden met familie, groeide al snel uit tot serieuze ambities. “Dat smaakte naar meer,” vertelt Rick. Samen met zijn broer, zwager en vader behaalde hij vorig jaar in juli zijn racelicentie.

Snelle ontwikkeling

Na zijn eerste ervaringen ging het snel. Rick begon met testen in een BMW 240i en schreef zich in voor de BMW Cup in Nederland. Daar presteerde hij beter dan verwacht, wat leidde tot nieuwe kansen.

Al snel volgden testdagen in een Porsche, waarbij hij opnieuw indruk wist te maken. Het team waar hij voor rijdt had zich inmiddels al aangemeld voor de GT Europe Cup, een competitie waarin zowel beginnende als professionele coureurs actief zijn.

Eerste races in Europa

Samen met het team werd besloten om de eerste races mee te rijden om ervaring op te doen en te kijken hoe het niveau ligt. Dat resulteerde in zijn debuut in Portimão, een bekend circuit in Portugal.

Met deze stap zet Rick een mooie volgende fase in zijn nog jonge racecarrière. De ambitie is duidelijk: blijven groeien en zich verder ontwikkelen op internationaal niveau. De komende periode staan er meer races op het programma, waarin Rick zich verder wil laten zien.

Het bericht Bodegraver Rick van Zijverden maakt debuut in GT Europe Cup met Porsche verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Achter de gedichten schuilt een persoonlijk verhaal. “Mijn ouders wisten lange tijd niet hoe het echt met me ging, al had dat wel een reden,” vertelt Iris. In haar herstel van een depressie schreef ze stil haar gevoelens van zich af. In een jaar tijd ontstonden zo ruim 30 gedichten, die zij zelf bundelde en vormgaf tot een boek.

Schrijven als uitlaatklep

Het schrijven begon als een manier om haar gevoelens te verwerken. “Het was mijn uitlaatklep,” zegt Iris. “Al was dat in mijn diepste depressieperiode niet zo, toen hielp eigenlijk niets meer.” Een bijzondere ontmoeting met haar behandelaar binnen de GGZ gaf haar het zetje om haar werk te delen. Als therapieopdracht schreef ze een gedicht, waarop positief werd gereageerd. Vanaf dat moment richtte Iris zich steeds meer op het schrijven van gedichten met een positieve insteek. “Mijn behandelaar daagt mij uit. Zo liet ze mij ook anders kijken naar turnen: de elementen staan symbool voor het leven, het vraagt veerkracht.”

Open over mentale gezondheid

Iris volgt momenteel 4 Havo en heeft te maken met autisme, waardoor zij sneller overprikkeld raakt. Ze deed veel zelfonderzoek, verdiepte zich in het uitgeven van een boek en liet proefdrukken maken van haar bundel. In haar verhaal benoemt ze ook de uitdagingen binnen de hulpverlening. “Er zijn lange wachtlijsten, niet alleen bij de GGZ zelf maar ook bij de gemeente die het moet bekostigen. Dat is jammer, want klachten kunnen verergeren tijdens het wachten.”

Taboe doorbreken

Met haar bundel wil Iris meer dan alleen haar eigen verhaal vertellen. Ze hoopt anderen te helpen en het gesprek over mentale gezondheid te openen. “Als ik met mijn ervaring iemand anders kan helpen, maakt mij dat gelukkig.”

De titel “Zaadje van herstel – sterker dan gisteren” staat voor groei. Ook kleine stapjes vooruit tellen. Haar gedichten laten zien hoe het is om jezelf kwijt te raken, maar ook hoe je jezelf stukje bij beetje weer kunt terugvinden.

Boek verschijnt op 10 april

De gedichtenbundel is nu al te pre-orderen via iris.z.gedichtenbundel@gmail.com en wordt op 10 april verzonden. De prijs bedraagt €12,50. Binnen Bodegraven wordt het boek gratis bezorgd, daarbuiten wordt €4,50 verzendkosten gerekend.

Met haar woorden wil Iris laten zien dat niemand er alleen voor staat en dat er, zelfs in moeilijke tijden, altijd ruimte is voor groei en herstel.

Het bericht Bodegraafse Iris brengt persoonlijke gedichtenbundel uit: “Ik wil anderen helpen met mijn verhaal” verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Onder leiding van drie ervaren spinninginstructrices werd er fanatiek gefietst. De drie uur durende marathon staat symbool voor de inspanning die deelnemers leveren tijdens Alpe d’HuZes, waar het gemiddeld ook zo lang duurt om de berg één keer te beklimmen.

De actie leverde inmiddels al meer dan €1.000 op voor het goede doel. Een mooi resultaat, mede dankzij de inzet van alle deelnemers.

Alpe d’HuZes is een evenement dat veel mensen raakt. Eén op de twee mensen krijgt in zijn of haar leven te maken met kanker, direct of indirect. Door deel te nemen aan acties zoals deze spinningmarathon wordt die machteloosheid omgezet in kracht. Dat is een belangrijke reden voor de grote betrokkenheid bij het evenement.

Ook dit jaar vindt Alpe d’HuZes plaats op de eerste donderdag van juni in Frankrijk. In totaal doen er 5.500 deelnemers mee die de berg op gaan, lopend of fietsend. De inschrijving was binnen één dag vol en inmiddels is er al ruim 10 miljoen euro opgehaald, terwijl het evenement nog moet plaatsvinden.

Na afloop van de spinningmarathon in Bodegraven was het enthousiasme groot. De energie en betrokkenheid waren duidelijk zichtbaar en vormen een mooie opmaat richting het evenement in juni.

Het bericht Spinningmarathon in Bodegraven levert ruim €1.000 op voor Alpe d’HuZes verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Ondanks de frisse start van de dag zat de sfeer er al snel goed in. Rond 11.45 uur klonk het startschot en brak tegelijkertijd de zon door. Samen met vele andere lopers, kinderen en ambassadeurs van het Prinses Máxima Centrum werden er 14 rondjes afgelegd in het stadion.

De tribunes zaten voller dan vorig jaar, wat zorgde voor een bijzondere en indrukwekkende sfeer. Een dag met een lach en een traan, beladen door het doel waarvoor werd gelopen.

Dankzij alle donaties konden Nathalie, Jorinda en Richard namens hun actie een cheque van ruim €4.000 overhandigen. “Daarvoor ontzettend veel dank,” laten zij weten. Het bedrag draagt bij aan het totale recordbedrag dat die dag werd opgehaald: ruim 2,2 miljoen euro voor het Prinses Máxima Centrum.

Ingestuurde privé foto’s

Het bericht Nathalie, Jorinda en Richard uit Reeuwijk halen ruim €4.000 op tijdens 538 Ochtendrun verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

“Het is een heel mooi doel dat zeker wat extra aandacht verdient,” vertelt ze. “Iedereen kent wel iemand die met kanker te maken heeft. In mijn familie is mijn oom eraan overleden. Dat heeft indruk gemaakt, ook al was ik toen nog jong. Je hoort het nog steeds veel om je heen.”

Met haar deelname aan de halve marathon van Eindhoven op 11 oktober hoopt ze minimaal 600 euro op te halen. “Het is de eerste keer dat ik geld ophaal voor een goed doel, dus ik weet nog niet goed wat ik kan verwachten. Daarom vind ik 600 euro een mooi bedrag om mee te beginnen.”

Van rondje van 6 kilometer naar marathons

De liefde voor hardlopen ontstond pas twee jaar geleden. “Ik liep af en toe een rondje van zes kilometer, maar zonder doel. Toen ik Strava ontdekte, werd het ineens een uitdaging voor mezelf. Sneller, verder… en vooral genieten van buiten zijn.”

Dat genieten zit voor Manon in de kleine dingen. “Ik noem mezelf een wandelend zonnepaneel,” lacht ze. “Ik krijg energie van de zon. Als ik dan door de weilanden loop, langs molens en bruggetjes, denk ik echt: wat wonen we hier mooi. Dat is een cadeautje.”

Balans tussen sport en plezier

Ondanks haar fanatieke trainingen – gemiddeld drie keer per week – blijft er ook ruimte voor haar sociale leven. “Balans is voor mij het sleutelwoord. Natuurlijk is alcohol niet ideaal in combinatie met sport, maar ik vind het belangrijk om ook te blijven genieten. Zolang ik mijn trainingen goed doe, kan dat prima samen.”

Zelfs met een fulltime baan bij Van der Valk in Utrecht, waar ze de hele dag op haar benen staat, weet ze haar trainingen goed in te plannen. “Ik heb eigenlijk niets hoeven laten. Festivals, weekendjes weg… het kan allemaal, zolang je maar goed luistert naar je lichaam.”

Leren van blessures

Toch ging het niet zonder tegenslagen. Vlak voor haar laatste marathon kreeg ze last van een heup- en knieblessure. “Toen merkte ik wel dat twee marathons in vijf maanden eigenlijk te veel was voor mijn lichaam. Maar met hulp van de fysio en advies van de hardloopwinkel in Bodegraven heb ik het toch gehaald.”

Support als extra motivatie

Wat haar helpt om door te zetten, is de steun van familie en vrienden. “Die is echt onbetaalbaar. Mijn moeder staat langs de kant met een rode paraplu met mijn naam erop, zodat ik haar altijd zie. Vrienden maken borden en schreeuwen me vooruit. En mijn oom fietst mee met eten en drinken. Dat geeft zo’n boost.”

Blijven dromen en doelen stellen

Voor de toekomst heeft Manon nog genoeg dromen. De marathon van New York staat hoog op haar lijstje, net als Valencia en Rotterdam. Maar eerst richt ze zich op het verbeteren van haar tijd op de halve marathon. “Ik wil onder de twee uur lopen. Dat is mijn doel voor dit jaar.”

Op 11 oktober loopt ze de halve marathon van Eindhoven voor KWF. “Samen kunnen we het verschil maken. Tegen kanker. Voor het leven.”

👉 Wil je Manon steunen? Dat kan via:
https://acties.kwf.nl/fundraisers/manondijker/asml-marathon-eindhoven-2026

Het bericht Manon den Dijker loopt twee marathons in vijf maanden: “Niets moet, alles mag… maar geniet vooral” verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

Je hebt aangekondigd dat dit je laatste periode als raadslid wordt. Waarom heb je besloten te stoppen?
“Ruim een jaar voor de verkiezingen ben ik bij mezelf gaan nadenken of ik me nog een keer voor vier jaar beschikbaar wilde stellen. Ik merkte dat zo’n periode me te veel energie zou gaan kosten. Halverwege stoppen vind ik niet eerlijk tegenover de kiezers. Na veel wikken en wegen heb ik besloten om na 8 jaar bestuurslid, 8 jaar commissielid en 8 jaar raadslid te stoppen. Net geen 25 jaar,” zegt Els Oliwkiewicz-Borsboom met een glimlach.

“In de zomervakantie las ik dat de Bijbelse betekenis van het getal 8 ‘zo volledig mogelijk’ is. Drie keer acht jaar voelt voor mij als een mooie afronding.”

Als je terugkijkt: wat motiveerde je acht jaar geleden om de politiek in te gaan?
“Eigenlijk begon het al in 2002, toen ik secretaris werd van de ChristenUnie. Mijn vader was raadslid en wethouder, dus ik kreeg het van huis uit wel mee. Ik ben er een beetje ingerold.
In 2010 mocht ik even proeven aan het raadslidmaatschap en daarna ben ik actief geworden in de commissie Samenleving. Daar ligt echt mijn hart: omzien naar elkaar en opkomen voor kwetsbare mensen. In 2018 durfde ik hoger op de lijst te staan en werd ik met voorkeurstemmen gekozen. In 2022 werd ik lijsttrekker en fractievoorzitter.”

Waar ben je het meest trots op wat jij of de ChristenUnie in de gemeenteraad voor elkaar heeft gekregen?
“Ik heb altijd geprobeerd verbinding te zoeken en constructief te werken. Het initiatiefvoorstel voor wijkgericht werken, dat unaniem werd aangenomen, is voor mij echt een hoogtepunt. Daar is later het initiatief in de Zeeheldenbuurt uit voortgekomen.
Ook ben ik trots op het behoud van een noodpot voor mensen die buiten regelingen vallen, samen met GroenLinks/PvdA. Verder denk ik aan de inzet voor mobiele camera’s bij overlast, de subsidie voor regentonnen en het blijven agenderen van de problemen met de WKO in Weideveld.”

Wat was voor jou persoonlijk het hoogtepunt van acht jaar raadslid zijn?
“Het vertrouwen dat ik van de kiezers heb gekregen. Dat je namens inwoners in het hoogste orgaan van de gemeente mag zitten, dat is bijzonder en ook een grote verantwoordelijkheid. Ik heb het met veel toewijding en plezier gedaan, al zaten er ook wel eens slapeloze nachten tussen.”

Wat heb je in die jaren het meest geleerd over politiek of over de gemeente?
“Dat politiek mooi kan zijn, maar ook lelijk. In campagnes hoor je vaak dat alles samen moet, maar in de praktijk merk je dat oppositiepartijen er niet altijd doorheen komen.
Tegelijk zie je soms dat ideeën eerst worden weggestemd, maar later toch worden uitgevoerd. Dat maakt het ook weer bijzonder. Daarom ben ik voorstander van een raadsakkoord, zodat er meer ruimte is voor samenwerking.”

Wat ga je het meeste missen aan het raadslid zijn?
“De contacten met inwoners, de inhoudelijke verdieping en de samenwerking met andere raads- en commissieleden. En ik vond het schrijven van columns voor de KoBR ook altijd erg leuk.”

Hoe combineerde je het raadswerk met je privéleven en werk?
“Dat was soms best een uitdaging. Toen ik nog docent Frans was, had ik een vast rooster en moest ik alles eromheen plannen. Later, als ouderconsulent, had ik meer flexibiliteit en werd de balans beter. En eerlijk is eerlijk: tijdens het schoonmaken van de badkamer kon ik vaak goed nadenken over lastige dossiers,” zegt Els Oliwkiewicz-Borsboom lachend.

Wat ga je doen met de tijd die nu vrijkomt?
“Eerst maar eens goed uitrusten. Ik heb nog een stapel boeken liggen waar ik niet aan toe ben gekomen. En ik ben bezig met het lezen van de Bijbel van kaft tot kaft, daar ga ik nu meer tijd voor nemen.”

Jouw opvolger is Yvonne de Wijn. Welk advies wil je haar meegeven?
“Blijf jezelf en wees authentiek. Dat advies heb ik zelf ook gekregen en dat heeft mij enorm geholpen. Ik ben nu al trots op hoe zij zich inzet. Ze is ambitieus, gedreven en doet het met veel passie. Zet ‘em op!”

Het bericht Els Oliwkiewicz-Borsboom stopt als raadslid na 8 jaar: “Het is mooi geweest” verscheen eerst op Rebonieuws.nl.

In 2022 werd bij Tess, de toen 2-jarige dochter van Nathalie, een Wilms-tumor ontdekt. Inmiddels is Tess 5 jaar en gaat het na anderhalf jaar intensieve behandelingen gelukkig weer goed met haar. Door deze ervaring weten Nathalie en haar familie hoe belangrijk een snelle diagnose en behandeling zijn voor kinderen met kanker.

Met hun deelname hopen Nathalie, Jorinda en Richard geld op te halen voor nieuwe medische technologieën in het Prinses Máxima Centrum. Met de opbrengst wil het centrum investeren in drie nieuwe technologieën die kunnen bijdragen aan snellere diagnoses en betere behandelingen.

Jorinda vertelt: “In mijn werk als poli-assistente op de hematologie- en stamceltransplantatieafdeling van het Prinses Máxima Centrum “zie ik ook dagelijks dat een snelle diagnose belangrijk is en van levensbelang kan zijn”. De actie loopt inmiddels goed: van het streefbedrag van €2.000 is al 70 procent bereikt. Op dit moment staat de teller op €1.416. De initiatiefnemers hopen de komende dagen het volledige bedrag te halen.

De 538 Ochtendrun vindt plaats in het Olympisch Stadion en staat volledig in het teken van het inzamelen van geld voor het Prinses Máxima Centrum, waar dagelijks wordt gewerkt aan een toekomst voor kinderen met kanker. Wie Nathalie, Jorinda en Richard wil steunen kan doneren via hun actiepagina:
https://www.maximaalinactie.nl/fundraisers/ries-naat-jo

“Een snelle diagnose kan echt het verschil maken. Daarom hopen we met deze actie een mooi bedrag op te halen,” laten zij weten.

Het bericht Reeuwijkse familie rennen 538 Ochtendrun voor Prinses Máxima Centrum na ziekte van Tess verscheen eerst op Rebonieuws.nl.