Waar de één een sportieve uitdaging ziet, zag Madeline Geenen uit Reeuwijk een kans om iets te betekenen voor een ander. Zondag voltooide zij als enige Nederlandse vrouw de 26 kilometer lange Sri Chinmoy Marathon-Schwimmen in het Meer van Zürich. Een loodzware solo-oversteek, waarmee ze geld inzamelt voor Stichting Clownszaken. Tijdens de laatste kilometers, toen haar schouders protesteerden en de golven steeds hoger werden, dacht ze niet meer aan zichzelf. “Ik besefte dat dit voor vluchtelingen geen sport is, maar een gevecht tussen leven en verdrinken.”
De dag begon al vroeg. Om vijf uur ging de wekker en na een laatste ontbijt werden de voedingsspullen aan boord van de begeleidingsboot gebracht. Even later klonk het startschot. Of eigenlijk: eerst de natuur. “Een paar seconden voor de start was er bliksem en donder. Dat maakte het meteen een magisch begin. Door de regen verdween het eerste herkenningspunt direct uit zicht, maar het water voelde heerlijk.”
Kilometer voor kilometer
De eerste uren verliepen soepel. Elke twintig minuten kreeg Madeline vanaf de begeleidingsboot eten en drinken aangereikt. Ondertussen brak de zon door en genoot ze van het uitzicht over het Meer van Zürich. Zelfs voor een grapje was nog ruimte. Toen ze haar schipper vroeg of hij zelf ook zwom, antwoordde hij lachend: “Nee, jullie zijn hartstikke gek.”
Halverwege begon haar lichaam echter steeds meer signalen af te geven. Haar schouders en spieren rondom haar oksels werden zwaar. Toch voelde ze zich op dat moment juist sterker dan ooit.
“Ik dacht: ik ben dit gewoon aan het doen. Ik kreeg kippenvel toen mijn begeleiders alle aanmoedigingen voorlazen die ondertussen binnenkwamen. Op dat moment dacht ik ook aan de mensen voor wie ik zwem en aan alle kinderen die Stichting Clownszaken een glimlach probeert terug te geven.”
‘Opgeven was geen optie’
Na ongeveer achttien kilometer veranderde de tocht in een ware uitputtingsslag. De voorspelde tegenwind stak op, het water werd ruwer en eten en drinken ging steeds moeilijker.
“Mijn schouders deden ontzettend veel pijn. Ik kon alleen nog maar aan één kant ademhalen en zelfs even op mijn rug drijven lukte nauwelijks door de golven. De boot werd steeds mijn kant opgeduwd, terwijl ik die absoluut niet mocht aanraken.”
De laatste kilometers telde ze af in blokken van vijfhonderd meter.
“Mijn neus deed pijn van al het water dat ik binnenkreeg en soms moest ik kokhalzen. Toen realiseerde ik me dat mensen die op de vlucht zijn deze oversteek niet vrijwillig maken. Voor hen gaat het om veiligheid. Die gedachte gaf mij de kracht om door te zwemmen.”
Meer dan een sportprestatie
Na ruim 26 kilometer bereikte Madeline de finish. Een emotioneel moment, vertelt ze.
“Nu ik erop terugkijk, word ik er weer emotioneel van. Ik heb het gewoon gedaan. Voor mij was dit veel meer dan een zwemtocht. Het was een oefening in zelfoverstijging: niet beter willen zijn dan een ander, maar het beste uit jezelf halen.”
Met haar prestatie heeft Madeline niet alleen een bijzondere sportieve mijlpaal bereikt, maar ook veel aandacht gevraagd voor Stichting Clownszaken. De stichting bezoekt vluchtelingenkampen om kinderen, die vaak traumatische ervaringen hebben meegemaakt, weer even kind te laten zijn met muziek, spel en humor.
De actie heeft inmiddels al een mooi bedrag opgeleverd. Doneren is nog steeds mogelijk. De stichting laat op een later moment zien hoe de opbrengst wordt ingezet om kinderen in vluchtelingenkampen weer een glimlach te bezorgen.
