Op het schoolplein van de Prinses Beatrixschool staat een tafeltje vol bloemen, kaarten en cadeautjes. Achter het tafeltje wappert een vlag met de tekst ‘Geniet van je pensioen’. Eén voor één lopen ouders langs om Elly Maarleveld persoonlijk te bedanken voor alles wat zij in de afgelopen jaren voor hun kinderen heeft betekend. Er worden herinneringen opgehaald, handen geschud en warme woorden uitgesproken. Na bijna dertig jaar voor de klas komt er een einde aan een bijzondere onderwijsloopbaan. Rebonieuws ging langs op school en sprak met de geliefde leerkracht over haar passie voor het vak, de veranderingen in het onderwijs en de mooie momenten die haar altijd zullen bijblijven.
Van jonge leerkracht naar vertrouwd gezicht op de Beatrixschool
Hoewel veel ouders Elly vooral kennen van de Prinses Beatrixschool, begon haar carrière al in 1984 op de toenmalige Merajaschool in Gouda, waar zij lesgaf aan kinderen die destijds werden omschreven als ‘moeilijk lerend’. Na vijf jaar koos ze er bewust voor om thuis te blijven toen haar eerste dochter werd geboren. Niet veel later volgden nog twee kinderen. “Ik wilde die eerste jaren graag zelf voor mijn gezin zorgen. Dat voelde voor mij heel vanzelfsprekend.”
Toen haar jongste zoon drie jaar oud was, begon het onderwijs toch weer te trekken. Ze viel af en toe in op de Prinses Beatrixschool, waar haar eigen dochters op school zaten. Dat invallen werd langzaam steeds meer, totdat ze in 2002 een vaste aanstelling kreeg. “Eigenlijk ben ik er een beetje ingerold,” vertelt ze lachend. “En voor ik het wist, waren we ruim twintig jaar verder.”
De kinderen zijn de reden waarom ik dit vak zo mooi vind
Wie met Elly praat, merkt al snel dat niet de lesmethodes of de resultaten centraal staan, maar de kinderen. Daar draait het volgens haar uiteindelijk allemaal om.
“Zonder kinderen is er geen onderwijs. Iedere dag is anders. Kinderen zijn eerlijk, spontaan, nieuwsgierig en helemaal zichzelf. Je trekt een heel schooljaar intensief met elkaar op. Je ziet ze groeien, steeds meer zelfvertrouwen krijgen en ontdekken waar ze goed in zijn. Dat proces blijft bijzonder om mee te maken.”
De laatste jaren stond Elly voor de kleutergroepen. Juist daar ervaart ze iedere ochtend opnieuw waarom ze ooit voor het onderwijs koos. “Ze komen ’s morgens de school binnenrennen met zoveel enthousiasme. Ze willen weten wat we vandaag gaan doen en staan open voor alles wat je aanbiedt. Die twinkeling in hun ogen blijft prachtig.”
Herinneringen die voor altijd blijven
Na bijna drie decennia voor de klas heeft Elly een schat aan herinneringen opgebouwd. Het zijn niet zozeer de grote gebeurtenissen die haar zijn bijgebleven, maar juist de momenten waarop je samen iets beleeft. De verhuizing van het oude schoolgebouw naar het huidige gebouw noemt ze als één van de hoogtepunten. “Iedereen hielp mee. Collega’s, ouders en zelfs de kinderen sjouwden dozen en materialen naar de nieuwe school. Daarna hebben we met elkaar het gebouw ingericht. Dat gaf echt een gevoel van saamhorigheid.”
Ook de jaarlijkse waterfeesten tijdens warme zomerdagen en de wandelingen naar de Zustertuin noemt ze met veel plezier. Maar misschien wel haar mooiste herinnering is een schoolreisje dat ze helemaal zelf mocht organiseren.
“We gingen eerst naar Kaasboerderij De Graaf, daarna naar de Zustertuin waar de kinderen heerlijk konden spelen en als afsluiting aten we met elkaar bij McDonald’s. Iedereen kreeg een Happy Meal én natuurlijk een ijsje. Achteraf riepen de kinderen dat het de leukste schoolreis ooit was. Daar geniet je als juf misschien nog wel net zo veel van als de kinderen zelf.”
Onderwijs is niet moeilijker, maar wel anders geworden
In de loop der jaren veranderde ook het onderwijs. Toch spreekt Elly liever niet over moeilijker of makkelijker. “Het onderwijs is vooral anders geworden. Kinderen krijgen tegenwoordig veel meer prikkels te verwerken. Ze hebben een druk leven, maken veel mee en ook binnen gezinnen speelt vaak van alles. Daardoor merk je dat hun spanningsboog korter is geworden.”
Dat vraagt volgens haar meer creativiteit van een leerkracht. “Je moet steeds opnieuw bedenken hoe je de aandacht vasthoudt. Gelukkig leer je door de jaren heen allerlei manieren om dat te doen. Een liedje, een klapritme of juist heel zacht gaan praten. Dat soort kleine dingen maken soms een groot verschil.”
Liefde voor kinderen en een beetje humor
Als Elly één advies mag geven aan toekomstige leerkrachten, hoeft ze daar niet lang over na te denken.”Je moet van kinderen houden. Echt naar ze kijken en niet alleen horen wat ze zeggen, maar ook begrijpen wat ze met hun gedrag laten zien. Daarnaast is humor ontzettend belangrijk. Neem jezelf niet te serieus. Kinderen voelen haarfijn aan of je oprecht bent.”
Volgens haar zijn juist die combinatie van liefde, geduld en relativeringsvermogen de ingrediënten die het onderwijs zo bijzonder maken.
Een nieuw hoofdstuk
Nu de schooldeuren achter haar dichtgaan, breekt een nieuwe periode aan. Toch verwacht Elly niet dat ze het onderwijs ooit helemaal los zal laten. “Thuis zeggen ze al jaren: ‘Je bent niet op school hoor.’ Blijkbaar zit het onderwijs gewoon in mij. Maar nu wil ik eerst een jaartje helemaal niets. Tot rust komen. In het onderwijs ben je altijd bezig. Ook als je thuis bent, denk je nog na over lessen, activiteiten of kinderen. Dat ga ik nu loslaten. Daarna zie ik wel wat er op mijn pad komt.”
Als haar tot slot wordt gevraagd haar tijd op de Prinses Beatrixschool in één woord samen te vatten, verschijnt er direct een brede glimlach.
“G-E-N-I-E-T-E-N.”
